Konuşmak için yıllarca sustum,
Yemek için uzun süre aç kaldım,
Mutluluk için emek verdim sabrettim ve Allah 'a sığındım.
Mutluluğun, huzurun, hayatında olmadığını düşünen insanlar, ya yarım kalan hayatlar üzerine kurulmaya çalışır yada var olduğu sanılan hayatı tamamlanmadan parçalayarak tamamlamaya çalışır.Başarılı olmayacağını bilen kişinin haset duygusu korkutur beni.Hayatla olan yarışta azmin karıştırıldığı bu duygu oldukça tehlikelidir.Bu yarışta "neden o ben değil", "ben hakediyorum", "ben bunu haketmiyorum" gibi benlik içiren cümleler önce gelmektedir.Dışarıdan baktığında sonuç olarak hangi noktada olduğun görülür ama o noktaya nasıl vardığın görülmez.Birbirimizin hayatlarını içten içe sorgulamak bulunduğumuz noktadan şikayetçi olduğumuzu alçak sesle söylemektir.Allahın bizi görmek istediği nasip ettiği yerde olmaktan şikayet etmek yerine sabretmeliyiz.Gerçekleşmesini istediklerimize yaklaşmak ve sahip olmak için sabretmeye, şükretmeye en önemlisi dua etmeye nedersiniz?
